In Memoriam: Rob Chamuleau
Terwijl ik dit schrijf namens de tennisgroepen waarin Rob ontelbare jaren speelde, realiseer ik me dat het nauwelijks voorstelbaar is, dat Rob er niet meer is en dat hij niet meer met ons meespeelt.
Met statige tred komt hij met zijn imposante gestalte het park op schrijden. Intussen knikkend naar al de aanwezigen, want Rob is bekend bij vrijwel alle leden. Dat geldt overigens ook voor zijn vrouw Helma en eigenlijk de hele familie Chamuleau.
Meer dan 20 jaar speelden wij dubbels met Rob in diverse samenstellingen, zomer en winter, gemiddeld 2 of 3 keer per week. De herenenkel was meestal voorbehouden aan Piet Borst, met wie Rob tot een paar maanden geleden nog op de baan stond. Heren op leeftijd, die hun grenzen kenden, maar als de bal eenmaal in het spel was, elkaar toch de maat namen.
Een jaar of 10 geleden was Rob van mening dat het tijd was voor de grote doorbraak. Hij wilde meedoen in de herendubbel van de Nationale Veteranen Kampioenschappen in Hilversum. Rob was strijdbaar en niet voor reden vatbaar dat het mogelijk iets te hoog gegrepen was. Wij schreven vol overgave in, maar hebben het nooit verder dan de eerste ronde geschopt. We kwamen dan bij van de psychische schade bij een glaasje witte wijn als troost bij Helma thuis aan de Koningin Emmalaan. Als de wonde van het verliezen was genezen zag Rob geen enkele belemmering om het volgende jaar weer mee te doen.
Clubkampioenschappen, Open toernooi, Mixed Dubbels, Rob wilde altijd spelen. Hersteld van een forse operatie een aantal jaren geleden schreef hij weer bij de toernooien in. ‘Misschien ben ik nu beter dan ooit tevoren’ redeneerde hij zich sterk.
Een van de hoogtepunten van het jaar is dan ook de besloten strijd om de Chamu- cup, waarbij alle kinderen en kleinkinderen meedoen. Trots heeft hij ons gemeld dat ook weer dit jaar de cup door Helma en hemzelf is gewonnen. Creativiteit in de puntentelling om Opa en Oma gelukkig te maken zegt veel over hun liefde voor Rob en Helma.
Met Helma kijken naar de grote open toernooien en daarvan was de Australian Open het hoogtepunt. Geïnspireerd speelde hij dan vervolgens in ons team en kwam dan vertellen, wat we beter moesten doen. Braaf implementeerden wij de nieuwe wijze lessen, maar tot een doorbraak is het toch niet echt gekomen. Waarschijnlijk toch de leeftijd.
Bij het jaarlijkse Spieghel Vader Zoon toernooi dat in september gespeeld wordt heeft Rob met zoonlief Boudewijn in 2017 de Veteranen 100 pus beker gewonnen. Dit jaar wilde Rob in september graag weer meedoen. Om jou te eren schenken we je dit jaar de eer van de Veteranen wisselbeker. Rob, we gaan je allemaal missen, je krachtige forehand, je positieve aanwijzingen, je opgeruimde humeur, je vriendelijke lach. We wensen Helma, de kinderen en de kleinkinderen sterkte en alle mooie herinneringen toe.
Chiel Bos
